verse 1 - เสียงพิณกับแคนขึ้นนำ]
ยามฟ้าแลง แสงแดงทาบท่ง
เสียงโปงลางดังโป้ง ม่วนจนนกยังต้องฟัง
เจ้ามาเด้อ ยืนยิ้มตรงทาง
หัวใจข่อยดังตึ้งตัง บ่มีเว้นจังหวะ
สายลมพัด หอบกลิ่นดอกคูน
ใจว้าวุ่น คือฟ้าฮ้อนก่อนฝนมา
โอ้... ฮักล้นท่ง บ่พอเก็บไว้ในอก
(ฮักหลายเด้อ) จนต้องตีกลองเรียกหมู่บ้าน
โอ้... เสียงหัวใจ ดังกว่าลำเพลินหน้าฮ้าน
เจ้าสบตา ฮอดฝั่งบั้งไฟลุก
หัวใจข่อยกะจุดฮุ่ย ฮุ่ย คือจรวดสู่ฟ้า
อยากพาเจ้า ขี่ควายลุยน้ำท่า
กินข้าวเหนียวฮ่วมซ้อน ข่อยสิป้อนจนฮอดคืนนั้น
สายลมพัด หอบกลิ่นดอกคูน
ใจว้าวุ่น คือฟ้าฮ้อนก่อนฝนมา
โอ้... ฮักล้นท่ง บ่พอเก็บไว้ในอก
(ฮักหลายเด้อ) จนต้องตีกลองเรียกหมู่บ้าน
โอ้... เสียงหัวใจ ดังกว่าลำเพลินหน้าฮ้าน
คันแม่นบ่ฮัก ข่อยสิบ่เต้นปานนี้ดอก
มื้อนี้ฟ้าฮู้ ดาวยังยิ้มให้สองเฮา
เสียงหัวใจเฮา กะเป็นเพลงหมอลำ
โอ้... ฮักล้นท่ง บ่พอเก็บไว้ในอก
(ฮักหลายเด้อ) จนต้องตีกลองเรียกหมู่บ้าน
โอ้... เสียงหัวใจ ดังกว่าลำเพลินหน้าฮ้าน
คันแม่นบ่ฮัก ข่อยสิบ่เต้นปานนี้ดอก