აა—ააა—
ოჰე—ოჰეი—
მთა დიდხანს დგას თავის ადგილას
მაგრამ არ ამბობს, რომ მაღალია
მდინარე გრძელი გზით მიედინება
მაგრამ არ ამბობს, სად მიდის
ადამიანის გული კი
კვლავ და კვლავ კითხულობს
რას ვეძებ მე
ამ გზაზე სიარულით
აა—ააა—
სუნთქვა ჰაერში იფანტება
ქარი გადის ცარიელ ველებზე
არაფერს ტოვებს
ღრუბლები ცაში დახეტიალობენ
არსად ჩერდებიან
ხელები, რომლებიც იჭერენ
არაფერი რჩება
მაგრამ ცარიელ გულში
სამყარო ადგილს პოულობს
ოჰე—ოჰეი—
ცხოვრება არ არის დაგროვება
არამედ გათავისუფლების სწავლა
ნაბიჯ-ნაბიჯ
ყველაფერს ვუშვებ
აა—ააა—
როცა ფოთოლი ცვივა
ტყე მშვიდდება
როცა ტალღა გადის
მდინარე სუფთავდება
ადამიანის სევდაც
ასეთივეა
ოჰე—ოჰეი—
ბევრის ქონა
მსოფლიოს არ აფართოებს
როცა არაფერი რჩება
მაშინ ცა ჩანს
აა—ააა—
მე ვარ მთა
მე ვარ მდინარე
ეს სუნთქვაც
მე ვარ
ამ ფართო სამყაროში
მე ვარ ქარი, რომელიც წამით გაჩერდა
ოჰე—ოჰეი—
მე ვხდები ქარი
მე ვხდები მიწა
და კვლავ ვბრუნდები
ბუნებაში