Dağ uzun zamandır orada durur
ama yüksek olduğunu söylemez
Nehir uzun bir yol boyunca akar
ama nereye vardığını söylemez
İnsanın kalbi yalnızca
sorar durur tekrar tekrar
Neyi arıyorum ben
bu yolda yürürken
Ah—aaah—
Nefes havaya dağılır
Rüzgâr boş tarlalardan geçer
hiçbir şey bırakmadan
Bulutlar gökyüzünde dolaşır
hiçbir yerde durmadan
Tutmak isteyen ellerde
hiçbir şey kalmaz
Ama boş bir kalpte
dünya yer bulur
Ohé—ohéy—
Yaşamak eklemek değildir
bırakmayı öğrenmektir
Katman katman
her şeyi bırakırım
Ah—aaah—
Bir yaprak düşer
ve orman sessizleşir
Bir dalga geçer
ve nehir berraklaşır
İnsanın hüznü
farklı değildir
Ohé—ohéy—
Çok şeye sahip olmak
dünyayı büyütmez
Hiçbir şeyin kalmadığında
gökyüzü görünür
Ah—aaah—
Ben dağım
ben nehirim
Akan bu nefes bile
yine benim
Bu geniş evrende
ben geçip giden bir rüzgârım
Ohé—ohéy—
Rüzgâr olurum
toprak olurum
ve yeniden dönerim
doğaya