ผ่านชีวิต –《วูบตาแสนปี》
路过人生-《一眼万年》
词:陈贤録
曲:路过人生(版权所有者)
รถไฟฟ้าลัดเลย์ชานชาลา เมษายน
คุณกอดหนังสือ ศีรษะก้ม กลีบซากุระร่วงโรย
ภาพนิ่งชั่ววินาทีถูกตัดขาดด้วยเสียงกระดิ่ง
ฉันยังไม่ทันได้เรียบเรียงความเสียดาย
วูบตาเดียวนั้น เหมือนดาวตกผ่านขอบหน้าต่าง
งดงามจนลมหายใจเรียนรู้ที่จะวกเวียน
เขาพูดว่า การเหลียวมองครั้งหนึ่งแสนอ่อนโยนไร้เดียงสา
ทำไมหลังจากที่คุณจากไป โลกของฉันกลับเริ่มมีหิมะตก
ที่จริงแสงสว่างบางดวงมีขอบที่แหลมคม
ภายหลังในดวงตาของผู้คนนับไม่ถ้วน ฉันฝึกการพบกันใหม่
ลอกเลียนแบบคิ้วของคุณจนเหมือน แต่กลับว่างเปล่า
จนกระทั่งวันหนึ่งดูหนังเก่า ฉันจึงเข้าใจ
ที่จริงชั่วพริบตา สามารถยืดออกเป็นเส้นด้าย
ผูกมัดวิญญาณ ไปสักการะเงาหลังคาของคุณ
ความรักคือโทษจำคุกที่แสนหวานหหวาน
หล่อหลอมปีกนกที่รุ่งโรจน์ ให้กลายเป็นกรงขังที่กว้างใหญ่
เราเหมือนแสตมป์ไปรษณีย์สองดวง ที่หันหลังให้กันตลอด ติดอยู่บนกล่องจดหมายแห่งกาลเวลา จนร่างกายเหี่ยวย่น
รักคือที่อยู่ที่ไม่มีอยู่จริง แต่หัวใจยังเต้นเป็นจังหวะ
หากจักรวาลนี้มีกระจก พอจะมองเห็นได้ไหม
ในวินาทีเดียวกัน คุณเบาเหมือนขนนก
ส่วนฉันกลับหนักเหมือนหินตะกอนที่สะสมมาแสนปี
สิ่งที่เราแบ่งปันกัน ถูกดวงชะตาหั่นออกเป็นสองซีก
ซีกหนึ่งคือความเจ็บปวด อีกซีกคือการลืมตา
วินาทีแรกคือขนนกปัดป่ายยอดหัวใจ
วินาทีต่อมาคือเทือกเขาที่จมลงสู่ผิวทะเล
ตั้งแต่นั้นมา ฉันมีชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาวะเหล่านั้น
ในแสงสว่างทุกดวง ฉันตามหาเงา
ที่ทั้งเหมือนดาวตก และเหมือนชะตาชีวิตนิรันดร์
ใบหน้าของคุ