วันนี้ฟ้าเปลี่ยนสีตอนหกโมง
เธอหยุดเดินตรงป้ายรถเมล์เก่า
ฉันยืนห่าง ๆ พอเห็นเสื้อสีขาว
กับเงาที่ค่อย ๆ ทอดลงจากไหล่
ยังมีคําถามที่ยังไม่ได้ถาม
มันลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา
เหมือนเพลงที่ฟังไม่จบแต่ไม่กดหยุด
ทั้งที่รู้ว่าท่อนสุดท้ายคืออะไร
เธอคือปริศนาที่ฉันไม่รีบหาคําตอบ
เก็บไว้เหมือนหนังสือที่พับมุมหน้าไว้
บางคืนเปิดอ่าน บางคืนก็แค่ผ่าน
แล้วปล่อยให้ลมช่วยพลิกแทนมือ
เธอพูดถึงความเงียบเหมือนรู้จักมันดี
ปล่อยให้ฝุ่นในลําแสงทําให้เวลาหยุดนิ่ง
รอยยิ้มบางเบาเหมือนถูกกลั่นมาจากอากาศ
ฉันไม่แน่ใจว่ามีความหมายหรือแค่ผ่านมา
ยังมีคําถามที่ยังไม่ได้ถาม
มันลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา
เหมือนเพลงที่ฟังไม่จบแต่ไม่กดหยุด
ทั้งที่รู้ว่าท่อนสุดท้ายคืออะไร
เธอคือปริศนาที่ฉันไม่รีบหาคําตอบ
เก็บไว้เหมือนหนังสือที่พับมุมหน้าไว้
บางคืนเปิดอ่าน บางคืนก็แค่ผ่าน
แล้วปล่อยให้ลมช่วยพลิกแทนมือ
ถ้าคําตอบมันสั้นเกินไป
เธอจะยังเป็นปริศนาไหม
ถ้าฉันขยับเข้าไปอีกก้าว
ความงามจะจางลงหรือไม่
ค่ํานี้ฟ้าเปลี่ยนสีอีกครั้ง
ฉันยืนตรงป้ายรถเมล์เดิม
ไม่มีคําถามใดถูกเอ่ย
แต่มีบางอย่างเบากว่าอากาศ