วุ่นวายกายเดียวดายอยู่ในฝัน สุขแท้แม้ฉันตายสุดท้ายก็ยังฝัน ก่อนนั้นฉันลืมว่าเคยยืนอยู่บนนั้น ผ่านวันและคืนฉันฝืนมองกลับหลัง

หนึ่งวันใช้เวลาอ่อนแรงเหนื่อยล้า เหนื่อยกายทิ้งตัวนอนหยุดคิดหยุดฝัน. เมื่อเธอเข้ามากลับคืนอีกครั้ง สุขกายไม่เดียวดาย มีเธอมีฉัน

เธอร้ายแต่เธอไม่โกหก เพราะเรารู้ว่ายังพูดไม่จบ

ความฝันที่มันไม่มีหมด เพราะเรารู้ว่ายังพูดไม่จบ. เธอร้าย