เหมือนชะตาลิขิต
และคอยขีดเขียนให้เราเจอกัน
แม้เส้นทางยาวไกล
จะหนักแค่ไหน จะไปเพื่อฝัน
จะไกลสุดฟ้า ขุนเขา ทะเล คิดถึงคนที่ผูกพัน
วอนสายลม พัดพาให้รักคืนมา
เหมือนเดินไปกลางป่า
เธอคือหยดน้ําที่เย็นชื่นใจ
ทุกข์ที่มีบรรเทา
จะกี่ความเหงา ก็ พลันจางหาย
คือการเดินทางด้วยใจฝ่าฟัน
ทุกๆ วันยังมีจุดหมาย
ยังเดินก้าวไป เพราะใจเธอคือปลายทาง
อยากหยุดวันเวลาให้ฉันและเธอ
ไม่ต้องเจอการร่ําลา