ใครเล่าเลยจะรู้ว่าความรัก
谁又能知晓爱情的真谛
แม้แรกเจอต่างคนไม่รู้จัก
尽管初次相遇时彼此陌生
แต่ปักใจเพียงครั้งเดียว
但一见钟情难以忘怀
ติดในใจชั่วกาล
在心中久久难以忘怀
ยามที่เราทั้งสองได้พานพบ
当我们再次相遇时
ลบเรื่องราวอดีตที่ร้าวราน
抹去过往的伤痛
เธอคือความรักแท้
你是我的真爱
ที่ฉันหามาเนิ่นนาน
我长久以来寻觅的唯一
แต่ความรักดูเหมือนเลือนรางปลายทางไม่เป็นดังใจ
但爱情似乎渐行渐远,结局并非如愿
ถ้าจะให้เราพบกันไยต้องกีดกั้นเราให้ไกล
若要让我们相遇,为何又要将我们阻隔千里
กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป
即使天各一方,我亦愿跨越重重障碍
กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว
即使高山险峻,我也不曾动摇
กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ
即使时光漫长,我愿耐心等待
แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม
但若命运阻隔,我是否只能屈服
ใช่ไหม
是吗
ในตอนจบสุดท้ายนิยายรัก
在这爱情故事的最后
มักให้คนห่างไกลได้ย้อนกลับ
总是让远隔千山万水的人重逢
กลับมาเพื่อพบเจอ
再次相遇
บอกรักเธออีกครั้ง
再次向你诉说爱意
แต่ความจริงของฉันรักเราคงเป็นไปดังนั้นไม่ได้
但现实是,我们的爱无法如愿
พยายามแค่ไหนไม่มีทางใดที่เราจะใกล้กัน
无论我如何努力,我们之间总有无法逾越的距离
กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป
即使天各一方,我愿意跨越重重障碍
กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว
即使高山险峻,我也不曾动摇
กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ
即使时光阻隔,我愿意耐心等待
แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม
但若命运阻挠 我是否只能屈服认输
ใช่ไหม
是否如此
กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป
天际的阻隔 即使遥远 我也愿意跨越
กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว
即使山高水长 我也不曾动摇
กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ
即使时光漫长,我愿意耐心等待
แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม
但若命运阻隔,我是否只能屈服
ใช่ไหม
是否如此
กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ
时间的阻隔 我愿意等待
แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม
但命运的阻隔 我是否只能屈服
ใช่ไหม
是吗