《นิรันดร์ที่วินาทีที่เจ็ด》-路过人生

词：陈贤録《第七秒永恒》

曲：（路过人生-版权归属）

วันอาทิตย์ที่เจ็ด เดือนกรกฎา เวลาบ่ายสามเจ็ดนาที ลมพัดโชย ทำลายความเงียบเหงาของเสียงตั๊กแตน เธอผลักประตูกระจกบานนั้นเปิด โลกทั้งใบของฉัน เหมือนถูกแรงโน้มถ่วงดูดลงดิน แสงแดดจับขอบคางของเธอเป็นท่าเรือ กาแฟในมือฉันเกิดคลื่นสูงสิบระดับ เมื่อสายตาของเราประสานกันกลางอากาศ ชีวิตหนึ่งเดียวถูกย่อให้เหลือแค่หนึ่งวินาที

วินาทีนี้เพียงพอที่จะหยุดเวลา ยืดช่วงพริบตาให้ยาวนานดั่งนิรันดร์ เธอคือรุ้งกินน้ำบนโฟมนมที่ไม่จาง ฉันคือน้ำตาลทราย ที่จมก้นแก้วไม่คลาย ที่จริง พริบตาเดียวคือคำพิพากษาแสนหวาน ให้เราได้ซ้อมรักที่ต้องจากลา โชคชะตาเขียนข้อความไว้ใต้จานรองแก้ว: "ยอมรับว่าเราคู่กัน แต่ห้ามทับซ้อนกัน"

ภายหลัง ฉันกลายเป็นศัตรูของฤดูกาล ในฤดูร้อนกลับสั่งเครื่องดื่มร้อน คอยให้ไอน้ำพร่าเลือนเส้นทางทุกเส้น คอยให้ภาพเลือนรางปรากฏฉากเดิม บาริสต้าถามครั้งที่เจ็ดว่า "หวานน้อยไหม?" ฉันจึงเข้าใจแผนการของโชคชะตา: "เราคือน้ำตาลที่ถูกคนคนละช้อน หวานชั่วคราว ก่อนจะเย็นในทิศทางที่ต่างไป"