เมืองที่ไม่มีใครรอ
ไฟในเมืองยังสว่าง...
แต่ใจฉันมืดลงทุกที
คนเดินผ่านมากมาย… แต่ไม่มีใครมองมา
รอยยิ้มที่ฝืนทุกวัน เหมือนแสงไฟที่ค่อย ๆ ดับลง
ชื่อของฉัน… เหมือนเสียงเบาในลม
ไม่มีใครจ… ว่าครั้งหนึ่งเคยอยู่ตรงนี้
บนทางเท้าที่ไม่มีปลายทาง
ฉันเงยหน้ามองฟ้า… เผื่อเจอใครสักคน
นี่คือเมืองที่ไม่มีใครรอ
ไม่มีมือไหนยื่นมารับใจที่ล้า
แม้จะฝัน… ก็เหมือนฝันลอยไปกลางอากาศ
เสียงฉันเบาเกินกว่าจะมีใครได้ยิน
ในห้องเล็ก ๆ ชั้นสิบสอง
เสียงฝนเคาะหน้าต่างแทนคำพูดของใคร
ฉันส่งข้อความถึงดาว
หวังแค่มีใครสักคนอ่านข้อความนั้น
ผู้คนมากมายเดินผ่านฉัน
แต่ไม่มีใครรู้… ฉันยังหายใจอยู่
นี่คือเมืองที่ไม่มีใครรอ
ไม่มีมือไหนยื่นมารับใจที่ล้า
แม้จะฝัน… ก็เหมือนฝันลอยไปกลางอากาศ
เสียงฉันเบาเกินกว่าจะมีใครได้ยิน
🔥
yeah... I walk alone in this city of glass,
ใต้แสงไฟที่ส่อง… แต่ไม่เคยเห็นฉันบ้างเลย
dreams I had, they fade too fast,
แต่ฉันยังวิ่ง แม้ไม่มีใครเห็นเส้นชัย
เสียงฝนตกซ้ำ… เหมือนเสียงใจฉันเอง
บอกให้ลุกขึ้นใหม่… อย่าให้ใครขีดเส้น
ในเมืองที่เย็นชา ฉันเขียนชื่อไว้บนฟ้า
ถึงไม่มีใครรอ… แต่ฉันยังมีค่า
แต่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่หายไป
แม้จะเดียวดาย… แต่ใจยังไม่ยอมแพ้
เพราะฉันเชื่อว่า… สักวันจะมีใครจำชื่อฉันได้
ไฟในเมืองยังสว่าง...
แต่คืนนี้... ฉันเริ่มเห็นแสงของตัวเอง