เมฆหมอกบังตา
พาใจหวั่นไหว
ทางยาวสุดไป
ใจแทบยอมแพ้
แต่เสียงข้างใน
ยังคงกระซิบเบาๆ บอก
ล้มมากี่ครั้ง
เลือดช้ำบนฝ่ามือ
เก็บฝันในกระเป๋าเก่า
เดินต่อทั้งที่กลัว
บ้านเล็กๆ ริมทุ่ง
รูปแม่ยังวางหัวนอน
คำสอนสั้นๆ “อย่าถอยนะลูก”
ยังดังกว่าพายุบนฟ้า
ก้าวข้ามฟ้า คว้าฝันให้ได้
แม้ทางไกล ใจก็ไม่ถอย
เหงื่อที่ริน กลายเป็นแสงส่องลอย
นำทางคนตัวเล็กๆ ไปไกล
ก้าวข้ามฟ้า แม้ล้มก็ลุกใหม่
ตราบยังหายใจ ฉันยังจะสู้ไป
ให้โลกทั้งใบ
ได้เห็นหัวใจคนธรรมดา
เพื่อนบางคนหาย
ตอนวันที่ฉันล้ม
เหลือเพียงเงาตัวเอง
กับเพลงที่ยังฮัม
คืนไหนน้ำตาไหล
ก็ปล่อยให้มันไหลพอ
เช้าแล้วเช็ดหน้า
ใส่รองเท้าคู่เดิมแล้วเดินต่อ (เอ้าไปต่อ)
ก้าวข้ามฟ้า คว้าฝันให้ได้
แม้ทางไกล ใจก็ไม่ถอย
เหงื่อที่ริน กลายเป็นแสงส่องลอย
นำทางคนตัวเล็กๆ ไปไกล
ก้าวข้ามฟ้า แม้ล้มก็ลุกใหม่
ตราบยังหายใจ ฉันยังจะสู้ไป
ให้โลกทั้งใบ
ได้เห็นหัวใจคนธรรมดา
วันหนึ่งถ้าฉัน
ไปยืนไกลเกินตา
ฉันจะไม่ลืม
คืนวันที่แทบหมดแรง
จะกลับไปบ้าน
กอดแม่ให้แน่นกว่าเดิม
บอกเด็กตัวเก่าในกระจก
ว่า “เห็นไหม ฝันเราไม่แพ้” (อู้ว)
ก้าวข้ามฟ้า คว้าฝันให้ได้
แม้ทางไกล ใจก็ไม่ถอย
แผลที่มี กลายเป็นเกราะให้ใจคอยคอย
กันลมหนาวร้าวรานผ่านมา
ก้าวข้ามฟ้า แม้ล้มก็ลุกใหม่
ตราบยังหายใจ ฉันยังจะสู้ไป
ให้ดาวทั้งฟ้า
ได้เห็นหัวใจคนธรรมดา
เมฆหมอกบังตา
แต่ฉันมองเห็นแล้ว
ทางยาวแค่ไหน
ใจก็ไม่ยอมแพ้ (ไม่ยอมแพ้)